დამატებულია (27.02.2013, 20:40:03)
---------------------------------------------
მიშველიანი სოსო

დამატებულია (14.04.2013, 08:54:07)
---------------------------------------------
ბედნიერებამ მითხრა ნუ მეძებ
შენი შვილების თვალებში მნახე
ნაზი სამშობლოს უხლებ ველებზე
ნაწვიმარ სიოდ გამომიზახე.
შემხვდი შავი ზღვის ნაჩურჩულებთან
სადაც კოლხეთი შეხვდა დიაოხს
სადაც შორს წასულს ლოდინს ურეკდა
ტალღებს მომდგარი მთების ფრიალო
მნახე კახეთის უდრეკ დგომაში
მთვარიფერ ვაზის ფოფინა ჩრდილში
თრიალეთს მომწყდარ შემოდგომაში და
ჭირნახულის ჟივილხივილში
დაზამთრებული გურიის მთებში
ხელიხელ ნაკრებ ჩხავერის ტკბილში
საგაზაფხულედ მზა ანადურებში და
კრიმანჭულის ჭირზე სიცილში
ედნიერებამ მითხრა რად მეძებ
მე ხომ მეგრული ნანები მქვია
ლაზური ქვისფერის დაბლობებზე
გაზრდილ ქალ ვაჟებს რომ ზნე დატყვია
მე ამ ჰერეთის, ან იმერეთის,
სიზმრების ცა ვარ დაუსაბამო
სტუმრის გულიან მოსაფერეთის
უარყოფა ვარ სოფლის საამო
ის ქალაქი ვარ ქარის მცნობელი
გულით ბაგრატის გუმბათის ხელა
ზემო იმერეთს დინჯად მომსვლელი
ზრდილობიანი ვარ საპოვნელა.
მე მთების ზღვა ვარ თეთრად გაშლილი,
სვანური ზარის ცრემლში ნაჟური,
უშბის კალთა ვარ მეწყრად დაშლილი
და აქაფებულ ენგურს ნაცური.
დარიალს მჯდომი ქირიკაშვილის
შეცოდებული ჯიხვი ვარ ნორჩი
გერგეტის მზე ვარ მყინვრად აშლილი
და განძის გადამმალავი ომში,
ჭიუხში ხევსურთან შემთხვეული,
ფშავში მისული ნისლის უბე ვარ,
დინჯი თუშის და ფიცხი მთიულის
თვალში დამდგარი ფიქრის გუბე ვარ.
ქართული სულის მგელვარე რაშის
შმაგი ამაყი და მორცხვი მთა ვარ,
ჭოროხის თავშიც და გურჯის კარშიც
ჩაუქრობელი ქრისტეს ნატვრა ვარ,
კუპრად და ჭირად მოზღვავებულით
ვერ მოწამლული ხულოელი ვარ,
განდაგან თრევას არ გუებული,
შენი ერთგული აჭარელი ვარ,
ბედნიერებამ მითხრა თუ მეძებ,
ალექსანდროულს ნუ მოსწევ გვიან,
რაც კი რაჭველმა სწრაფად ვაკეთე
იმას ნამდვილი ხვანჭკარა ჰქვიან,
ჭელიშის ოთხთავთან შეწირული
სანთელ ბერების არ განაგონი
სჯულის მსხვერპლი ვარ თავგანწირული,
სიდარბაისლე ვარ ბარაკონის,
ტაოს ცრემლი ვარ ბანად შდენილი,
სახლის დაცვა ვარ ლომგულ ფხოველის,
კლარჯეთის ხმა ვარ ვერ მოწვდენილი,
გალავნებამდე სვეტიცხოველის,
მამა გრიგოლის შეწყნარებული,
არა უდები ხანძთის შვილი ვარ,
ფარავანი ვარ ნინოს ხლებული,
იოთამ ზედგენიძის ძილი ვარ,
თუ არ დაგღალე აფხაზეთი ვარ,
სურნელი სოჭის მთუთქავს მაციებს,
მე ყოველ ღამე კვლავ იქ შევდივარ,
სანამ უფალი არ მაპატიებს,
ქართულის ზერელედ მივიწყებას,
სტუმარ ქალების მალულად დევნას
სიმდიდრისათვის გაფაციცებას,
მიწას მოწყვეტას საფლიდო ლხენას,
სანამ უძღები შვილი მამასთან,
თავჩაქინდრული ცრემლით არ მივალ,
სამოსელს პირველს მამა ჩამაცვამს
და სიხარულით გული წამივა.
სანამ ილორში წმინდა გიორგის,
არ მივენდობი მწირველ მღვდელივით,
და არ ვიტირებ რაც არ ვიცოდი,
ზურმუხტ ბიჭვინთის ღვთისმშობელივით,
მაშინ დასცხრება აბელის ცრემლად,
სამაჩაბლოში დაბა ბრწყინვალე,
აღარ ვიქნები კერპების მძევლად
აღარ შემარცხვენს ჩემი სიმხდალე,
ბედნიერებამ მითხრა სად მეძებ?
მზე დასავლეთში როდის ასულა,
რეებს აგროვებ, დარდობ საგნებზე,
და ვეღარ იცლი იდგე კაცურად,
სადმე სულ ახლოს აქ ვარძიასთან,
სარკის თმოგველის ნაკამარალზე,
მტრის გაოგნებულ ელეგიასთან
მის მოღალატე ცოლის დანკალზე
ქორებრ ხედვიდე მღელვარე ზეგანს,
ლურჯ ბალახიანს ჯავახეთისა,
მესხთა სამკვიდროს აბულის წყებას,
კუმურდოს ლოდინს ძღვენთა კვეთისა
ნაათაბაგარ, ნამოღალატარ,
ოდესღაც ტყიან განვლიდე გორებს,
დაუდებარი ფიქრის კვალდაკვალ,
მიადგებოდე მოპარულ ლორეს,
ბედნიერებამ მითხრა რა ვიცი
კახში ინგილოს რა ეშველება,
თუ გეშორება უკვე დმანისი და
მარნეული არ გეშენება,
ისე მოკვდები გარეთ არ გახვალ,
რისთვისღა ცხოვრობ, საერთოდ ვინ ხარ?
შენ ძმაო ქართველს სულ აღარ გავხარ,
რას ადღეგრძელებ რაებს იხსენებ,
ვის რად არგია სად რა მოგსვლია,
დასთვრები ისტორიას იჩემებ,
ხალიბებს, ჭანებს, კაბადოკიას.
არაფერს არ ქმნი,
რითღა შოულობ მაგ საგროვებელს-
და არა სარჩოს,
მოფხანვის მაგვარ, შვებას პოულობ
როცა იყიდი და აღარც გახსოვს,
რისთვის იყიდე რის გეშინოდა,
როცა მოხვეჭის გზაზე დგებოდი,
რით მიგაძინეს და რა გინდოდა,
როცა ნამუსთან დაბრუნდებოდი,
ბედნიერებამ მითხრა არ მეძებ,
თორემ სამშობლოს ცვარიან ბგერას,
იავარდ ქმნილი გულის ნადებზე
იმყოფინებდი მალამოდ ძგერას,
მელექსეობის ამპარტავნებას
მდუმარე ჭვრეტის ლხინში გასცვლიდი,
დამანებებდი დევნას თავნებას
და შენთან მოსვლას თვითონ მაცლიდი,
ნაღდი თბილისის საღამოებად,
არ დანაბიჯებ ხატების გრილში,
ვიწრო ქუჩების ჭა ეზოებად,
ნატანჯი ხალხის დაღლილ ღიმილში,
დაბრუნდებოდი მშობლების სახლში
რაც ღმერთმა მოგცა იმით ძლიერი,
დათმენის სიბრძნეს ჩაჰხედდი თვალში,
მოიქცეოდი როგორც ივერი,
ჩაგიხუტებდი რაც წლები დაგრჩა,
ჩემს სამკვიდროში კვლავ იქნებოდი,
და შენნაირი გარეთ ვინ დაგვრჩა,
აწი იმაზე დაფიქრდებოდი,
წარდგომის ჟამი დამშვიდებულზე
უეცარ ხმობად დაგიდგებოდა,
ნააღსარებზე აწი შენ გულზე,
ძებნა და შფოთი არ იქნებოდა,
ამიტომ ნურსად გესმის ნუ მეძებ,
ყველა ასახდენ ზღაპარში მნახე,
და სიხარულის უხლებ ველებზე,
იმედის სიოდ გამომიძახე …

დამატებულია (25.03.2015, 18:32:52)
---------------------------------------------
იხვის პერიოდია და
ქარაშოტიც ქია გარეთ,
ხოდა, მონადირეებმაც
თავი ერთად მევიყარეთ....
ვთათბირობთ და ერთმა თქვა,
რომ თიკერშია თურმე იხვი,
ისე, რომე ყველა წუთში, ისმის
ხვი, ხვი, ხვი, ხვი, ხვი, ხვი.
აი, თქვა და ქი გავსქურეთ,
რა გაგვაჩერებდა სახში?
იხვი მამფერ ამინდშია,
თოლში, წვიმაში ან ქარში...
მივეით და გავნაწილდით...
ჩემთან ახლოს ვინცხა დგანა,
უზაპუნებს ამ "ფაბარმს" და
პირს არ უღებს იმას დანა.
ერი ფალასკა დაწვა და
ფიქრობთ რამე მოკლა განა?
დავბერდი და მე მსროლელი
არ მინახავს მაგისთანა...
ან "სტრეპტოციტს" სროილობდა
ანდა, სროლის ანა – ბანა
არ იცოდა, თვარა ერ ცალს
ქი მოკლავდა იქედანა...
მე, ვარ ჩემდა გასუსული,
ველოდები იხვის გრუპას;
და თან ვფიქრობ: აი კაცი,
ამ სროლით თავს დეიღუპავს.
მეცინება მის სროლაზე...
ირგვლივ უკვე სკვარამია;
არა, იხვზე ნადირობა
რაცხა მაინც სხვა რამეა...
ხოოდა, ამ სიცილ–სიცილში
ქარ გამოშთა იხვის გრუპა?
დუვუმიზნე "იჟი," ვზდრინგე
და იხვმა წყალში ქარ ზდღლუმპა?
იი კაცი ქი მიყურებს
ასე ა, პირდაფჩენილი;
და ვატყოფ, რომ ერთი
გილძიც აღარააქ დარჩენილი.
მის გვერძე კი, ვინცხა, "ჰუგლუთ,"
უბაზუნებს იხვებს, მარა
ერი კაკალი საფანტიც, იხვს,
ვერსად ვერ გააკარა.
აბა მე, რა მენაღლება?
გამოშთება იხვი, თვარა
ვსროილობ, და წყალში იხვი,
ჟღვართანს ადენს წარა–მარა.
ამ იხვების ცვენის ხმაი,
ირგვლივ ყველას ესმის ყურში;
" იჟ – 27– ი მაქ ხელში
და იხვს გააქ ტყლაშა–ტყლუში.
ამფერია ძამა " იჟი, "
თოფი არის რაცხა გიჟი;
ვერ მოსპობ, თუკი ლულაში
შემთხვევით არ ჩაგჩა პიჟი!
დევიჭვირთე იხვებით და
მევიხურე მხრებზე პლაში,
მოვდივარ და ამ დროს ვინცხა
ორი კაცი შემხთა გზაში.
ერთს, " ჩიფსანი " უკავია,
მეორეს კი "ატანეო"
და მითხრეს, რომ "იჟით" ძამა,
რაფერ გვჯობნი აქანეო?
გამეცინა... და მივხთი, რომ
არ იცოდენ " იჟის" ფასი,
რომ ამ ქვეყნად არ არსებობს
თოფი, თანაც " იჟის " მსგავსი!
ავტორი: ლევან ღაჟონია